รสชาด หรือ รสชาติ คำไหนกันแน่ที่ถูกต้อง

รสชาด หรือ รสชาติ คำไหนกันแน่ที่ถูกต้อง

คำนี้เป็นปัญหามากนะครับ บ้างก็ยึดตามราชบัณฑิต บ้างก็บอกว่า ตำราเก่า เถียงกันไม่จบไม่สิ้น ยกอ้างหลักฐานมาสารพัด แต่แล้วก็ไม่ยอมลงให้กันสักที เดี่ยววันนี้ผมขอเฉลยสักคราแล้วกัน

ก่อนอื่นผมขอบอกเลยนะครับว่า จากหลักฐานที่มีในตอนนี้คำว่า

“รสชาติ” คือคำที่ถูกต้องครับ

คำนี้ราชบัณฑิตยสถาน ยึดไว้ว่าเป็นคำที่ถูกต้อง

อีกทั้งพจนานุกรม ตำราเก่า ๆ หลาย ๆ เล่ม ปีเก่ามาก ๆ ก็ยึดว่าเป็นคำว่า รสชาติ เช่นกัน

โดยมีการเปรียบเทียบว่า “รสชาด” ชาดตัวนี้หมายถึงสีแดง

(ไปหา กระทู้ pantip อ่านเอาครับ จำไม่ได้แล้วว่า link ไหน?)

แล้วทำไมผมถึงจงใจเขียนว่า “รสชาด” ทั้งที่รู้ว่ามันผิดหล่ะ?

เรื่องมันมีอยู่ว่า……….. (ทำเป็นมหากาพย์เลยเนาะ)

 

สมัยผมเรียน ผมมีอาจารย์ท่านหนึ่ง ยึดสอนคำว่า “รสชาด” ครับ โดยอาจารย์ท่านนี้ใช้ตำราเล่มเก่า ๆ เล่มหนึ่งเป็นเอกสารประกอบการสอน ซึ่งตำราเล่มนั้น ก็ใช้คำว่า รสชาด นี่แหละ

“คำว่ารสชาด เขียนว่า รสชาด ที่หมายถึงมีรส มีชาด มีรส มีสีสันสนใจ ชวนกิน ส่วนคำว่า ชาติ หมายถึงประเทศชาติ”

 

เออ ฟังก็ขึ้นนะ ว่าไหม?

ผมเองสมัยเรียนผมก็ไม่ได้เป็นลูกศิษย์ที่ดีกับอาจารย์ท่านนี้สักเท่าใดนัก อย่างเช่นอาจารย์มาเข้าสอนสายผมก็หยิบกระเป๋าแล้วเดินสวนกับอาจารย์บอกว่า “จารย์มาสาย งั้นคาบนี้ผมไม่เรียนนะ กลับหล่ะ”

ซึ่งแน่นอนว่า อาจารย์ไม่มีสิทธิ์เช็คขาดหรือตัดคะแนนแต่อย่างใด้ เพราะอาจารย์มาสายเอง อันนี้เป็นข้อตกลงที่อาจารย์ยื่นมาเองแต่แรก

การเรียนของผมกับอาจารย์ท่านนี้เป็นแบบ “เสมอภาค” ครับ ก็เลยดูผมจะแสบ ๆ ไปสักหน่อย แต่ก็โอเคตรงที่ว่า เราได้เปิดใจเรียนและแลกเปลี่ยนความรู้อย่างเป็นกันเองและเปิดอกจริง ๆ

อาจารย์ท่านก็เก่งนะ สรรหาความรู้มาป้อนได้เรื่อย ๆ ผมนับถือท่านจริง ๆ

 

คราวนี้ในเมื่อรู้ว่าคำว่า “รสชาติ” คือคำที่ถูกต้องแล้วทำไมผมยังจงใจเขียนให้ผิดอีกหล่ะ?

อย่าที่ผมเคยเขียนไปใน วิกฤติภาษาไทย เมื่อ ราชบัณฑิตแก้คำ แล้วว่า ส่วนตัวผมไม่ค่อยเชื่อถือราชบัณฑิต

ถ้าให้เขียนคำนี้ตามความนับถือ ผมเลือกที่จะเขียนตามคนที่ผมนับถือ แทนที่ราชบัณฑิตดีกว่าไหม?

 

มันก็มีสาเหตุประมาณนี้แหละครับ

อย่าคิดมากครับ อย่าคิดมาก บางเรื่องมันก็ไม่ได้ถูกต้องเสียทีเดียว แต่เราก็ยอมให้มันผิดต่อไป เพื่อใครบางคนเท่านั้นแหละ

 

Comment